‘Een makkie!’
‘Gaan jullie niet lekker spelen, met dit prachtige weer?’ vraagt Noa’s moeder.
Noa, Dina en Sasha zitten op de stoep voor Noa’s huis
‘We vervelen ons verschrikkelijk’, zucht Noa.
Sacha en Dina zuchten mee. Pfff.
Het is te warm om te steppen vinden ze.
Maar ze kunnen niets anders verzinnen.
‘Jullie mogen een ijsje halen, maar daar moet je ...
... dan wel wat voor doen’, zegt Noa’s moeder.
De kinderen kijken haar nieuwsgierig aan.
Een ijsje, daar hebben ze wel trek in!
Noa’s moeder geeft de kinderen een vel papier en een potlood en zegt:
‘Ga op zoek naar tien verkeersborden in de wijk en teken ze.’
‘Als jullie dat hebben gedaan, mogen jullie een bolletje ijs halen.’
‘Een bolletje maar?’ vraagt Noa.
‘Nou vooruit,’ zegt zijn moeder.
‘Als jullie er meer vinden, krijg je een extra bolletje.’
‘Ha!’ zegt Noa, ‘makkie!’
En snel gaan ze op pad.
Het eerste bord vinden ze al meteen tegenover Noa’s huis.
Een blauw bord met een P en een rolstoel.
Die is niet zo moeilijk, want hier parkeert Dina’s vader vaak zijn auto.
Een stukje verderop is de school.
Daar vinden de kinderen een bord met 30km erop.
Auto’s moeten hier langzaam rijden, want in deze straat zijn veel kinderen.
En kijk, Noa rent er snel naartoe:
Een blauw rond bord met een wandelaar erop.
Dit is een voetpad.
Als de klas naar de gym gaat, nemen ze vaak dit paadje. Lekker veilig!
De kinderen lopen verder door de wijk.
Ze vinden een bord van het fietspad ...
... en weer een stukje verder een van een voetgangersoversteekplaats.
Dan komen ze bij de grote weg.
Er staat een bord in de vorm van een omgekeerde driehoek met een rode rand.
Het verkeer op de drukke weg heeft voorrang.
Deze weg mogen ze niet oversteken zonder hulp.
Wat nu?
Zo gaat het nog best lang duren voor ze tien borden hebben.
Er rijdt een wagentje langs de kinderen met twee werkmannen erin.
‘Gemeente’ staat op het karretje.
De mannen stappen uit en schroeven het voorrangsbord los.
Dina was nog druk aan het tekenen. ‘Even wachten hoor’, roept Noa.
Hij vertelt aan de mannen wat ze aan het doen zijn.
‘Geen zorgen kids,’ zegt de man.
Hij hangt er een mooie nieuwe voor in de plaats.
Wij rijden vandaag een rondje door de stad om de kapotte borden te fiksen.
Kijk maar eens in de laadbak van de auto.
Noa springt op-en-neer.
In de laadbak liggen wel twintig borden!
Een waarschuwingsbord voor, een hobbel in de weg, ...
... een hier-mogen-geen-brommers-bord. Een stopbord. En nog heel veel meer.
Snel tekenen de kinderen de borden na.
Tevreden wandelen ze terug naar huis.
Zo was twee bolletjes ijs scoren toch nog een makkie!