‘Vakantiepark’
Ashaan zit achterop de fiets bij oma.
Ze gaan naar het park.
‘Wat een rust op straat,’ zegt oma.
En inderdaad. Er zijn bijna geen auto’s en brommers.
Alleen af en toe een paar fietsers.
‘Dat is als de scholen weer beginnen wel anders.’
‘Dan delen we de straat weer met heel veel andere mensen,’ zegt oma.
Ze komen langs de school.
Ook daar is het helemaal stil en leeg.
‘Ik heb zin om naar school te gaan, oma’, zegt Ashaan.
Je mist je vriendjes hè?’ vraagt oma.
Dat is waar.
Zonder vriendjes is het maar saai in de stad.
Oma lacht en zegt: ‘School begint bijna weer.’
‘Maar je mag nu nog even vakantie vieren.’
‘Kunnen wij dan ook op reis?’ vraagt Ashaan.
‘Naar een vakantiepark met een zwembad?’
‘Dit jaar niet’, zegt oma.
‘Maar we hoeven niet op reis voor plezier, let maar op!’
Dan schiet de voet van Ashaan los van de steun.
Snel stopt oma de fiets.
Het riempje is gebroken.
Oma haalt een elastiekje uit haar tas en bindt daarmee het riempje weer vast.
Oma’s hebben nooit vakantie van het oma-zijn!
Ze fietsen nog een stukje door.
Dan zijn ze bij het park.
Hier staan wel veel fietsen.
Oma zet haar fiets netjes in het rek.
Er is een zwemvijver in het park.
Dat wist Ashaan helemaal niet.
Hij ziet Keesje en Pepijn. En Diego, Kathy en nog veel meer kinderen!
Er is een strandje met een glijbaan en een ...
... klein duikplankje waar je zo hup het water in kan plonzen.
‘Wat denk je hiervan?’ vraagt oma.
‘Een vakantiepark in je eigen stad!’
Ashaan hoort het al niet meer.
Hij zit al op de glijbaan.