“Oma brengt Ashaan naar het kinderdagverblijf.”
Ze zingt hardop: ‘Stap stap stap, ga je mee?’
’Wij gaan wandelen met z’n twee.’
‘Voet voor voet, zo is hoe het moet.’
Ashaan is trots op oma. Ze kan zo mooi zingen.
Soms komt ze op televisie. Dat wil Ashaan later ook.
Hij oefent vaak met oma.
Ze verzinnen een liedje bij alles wat ze doen.
‘We zijn er’, zegt oma.
Ashaan zwaait naar de kinderen die hij kent.
In de verte ziet hij zijn buurjongen en buurmeisje staan.
Die gaan al naar de basisschool.
‘Hoi! Hallo! Hoooi!’ roept hij.
Hij rent naar de stoeprand.
Er stopt een auto.
De mevrouw in de auto doet het raampje open.
‘Ik schrok van jou,’ zegt ze tegen Ashaan.
‘Op de stoep blijven hoor!’
De mevrouw parkeert de auto op de parkeerplaats.
De kinderen in de auto gaan ook naar school.
‘Wij gaan stoppen met zingen en opletten,’ zegt oma.
‘Kom je bij de stoeprand, dan is het altijd…?’
‘Stop!’ roept Ashaan. ‘Inderdaad,’ knikt oma
‘Dan kijken we eerst naar links, ...
... dan naar rechts.’
‘En dan nog een keer naar links.’
‘Komt er niets aan, dan mogen we gaan.’
Ashaan lacht.
‘Dat klinkt toch als een liedje oma!’ zegt hij.
‘O jee, dat ging per ongeluk’, zegt oma.
Ze moet ook lachen.
Samen steken ze over.
Dan gaat Ashaan naar binnen.
‘Lekker spelen, niet vervelen, samen delen’, zingt oma.
Ashaan zwaait naar haar.
Daag oma. Tot vanmiddag.