“De graafmachine”
In de tuin staat een grote graafmachine.
Sasha, Dina en Noa kijken.
De graver haalt dode planten en struiken weg.
Zo komt er plek voor mooie nieuwe bomen.
En voor een trampoline.
Sasha kan niet wachten tot het klaar is.
In de tuin liggen planken.
‘Jullie gooien dat toch niet weg?‘ roept Noa.
De graafmachine maakt veel herrie.
De kinderen kunnen elkaar bijna niet verstaan.
Sasha schudt ‘nee’.
Hier kun je nog veel mee doen.
De kinderen kijken naar de stapel. Wat zullen ze ervan maken?
‘Een springplank!’ roept Sasha dan.
‘Daar kunnen we overheen skaten of steppen.’
‘Ik wil er ook overheen met mijn rolstoel’, zegt Dina.
Een springplank voor iedereen. Wat een goed idee!
Ze pakken snel een paar planken.
Dan stopt de machine met graven.
De meneer in de graaf- machine zet de motor uit.
Hij roept: ‘Jullie moeten hier niet spelen.
Ik kan jullie niet goed zien. En ik kan jullie ook niet horen.’
De kinderen schrikken ervan. Ze waren de graafmachine vergeten.
De graafmachine maakt geen herrie meer.
Nu horen ze ineens een ander geluid.
‘Miauw, miauw’, klinkt het zielig.
Het komt uit een hoge boom.
‘Poezebeest, daar ben je!’ roept Sasha.
Hun lieve poes is al een paar dagen zoek.
Sasha’s moeder komt ook naar buiten.
‘Poezebeest is vast bang geworden van al die herrie.
Nu durft ze niet meer uit de boom.’
‘Ik kan er niet bij’, zegt de meneer in de graafmachine.
‘Hier is een hele lange ladder nodig.’
Iedereen kijkt beteuterd naar de boom.
‘Mijn vader heeft wel zo’n ladder, zegt Dina dan.
‘Mag ik hem even bellen?’
Dat mag.
Dan komt er een brandweer- wagen de straat inrijden.
Wat is dat nu?
De brandweerwagen rijdt rustig en heeft geen zwaailichten aan.
De wagen stopt bij het groepje kinderen.
De vader van Dina stapt uit.
‘Waar is de brand?’ vraagt hij.
De moeder van Sasha wordt een beetje rood.
‘Oh jee’, zegt ze.
‘Onze poes zit in de boom, maar er is nergens brand. Sorry!’
Dina’s vader lacht.
‘Het geeft niets. Dina belde.
Ze weet dat we vandaag aan het oefenen zijn met onze nieuwe spullen.
Ze vroeg: wil je ook oefenen met de lange ladder?’
De brandweermannen beginnen met het uitschuiven van de ladder.
Al snel is Poezebeest weer veilig beneden.
Dan vertrekt de grote wagen weer.
Iedereen zwaait naar Dina’s vader.
Hij geeft een dikke knipoog aan Dina’s moeder.
‘Tot de volgende keer!’ roept hij.
Dina’s moeder wordt weer helemaal rood.
‘Wat een leuke vader heb jij,’ lacht ze.
Dina knikt.
Dat is waar.